The Boys Are Back is directeur Scott Hick's (Shine) nieuwste film over familie, vaderschap en jongens. De film is gebaseerd op ' The Boys Are Back in Town ' uit 2001 memoires van The Independent columnist Simon Carr , en het werd geschoten op locatie in Zuid-Australië, veranderde in een bijna onherkenbare romantische landschap van wuivende gouden gras en kronkelige wegen aan zee.
Clive Owen speelt Joe Warr, een sportjournalist, die vindt zichzelf een alleenstaande vader van een zes-jarige jongen en een tiener uit een eerder huwelijk. Het is een typische vis-out-of-water verhaal als dit gammele familie zelf te verhogen, zonder regels of vrouwelijke invloed en met de roekeloze filosofie van 'gewoon ja zeggen ".
De film hield de belofte van een boeiend verhaal over het conflict, verdriet en de vreugde van het gezinsleven, maar het gewoon niet te pakken me. Ik probeerde uit te werken waarom en mijn conclusie was dat ik het gevoel dat de verhaallijn en de personages waarheid ontbrak. Ik geloofde niet dat Joe zou quasi-seksuele spanning met mooie alleenstaande moeder Laura en sexy barmeisje Mia, slechts enkele maanden na de dood van zijn vrouw te voelen. Ik geloofde niet dat een semi-verantwoordelijke ouder zou een bijna wildvreemde te vragen om zorg te dragen voor zijn kinderen. Ik geloofde niet dat de tiener Harry zou kiezen om af te stappen duizenden kilometers van zijn vrienden en opvoeding in Engeland om te leven in de Zuid-Australische bush. En de scènes waarin dode vrouw Joe's terugkomt in visioenen om te praten met Joe? Puh-lease.
Voor een film die in feite gaat over een studie in de mensheid, ik denk dat The Boys Are Back is mislukt. Zonder twijfel de critici zal het niet eens met mij - de film ontving op 8 minuten staande ovatie op het Toronto International Film Festival . Mijn film datum maatje Lena ook vond het geweldig, tranen voor het grootste deel van de film. Dus op welke manier moet je valt - HOT or NOT?
Discussie
No comments for "NIET: The Boys Are Back"